എന്റെ വാതിലടച്ചിട്ടില്ല
സാക്ഷയും കൊളുത്തുമതെല്ലാം
അറിവിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍
എന്നേ ഞാന്‍ നീക്കി കളഞ്ഞു
തുറന്നു കിടപ്പൂ വാതിലിതു
തുറന്നു കിടക്കുന്നു ജാലകങ്ങളും
ഇരുട്ടിന്റെ കണികയൊന്നും
തപസ്സിരിക്കുന്നില്ലിവിടെ
വെറുപ്പിന്റെ വാവലുകള്‍
ഞാന്നുകിടക്കുന്നുമില്ലിവിടെ
എന്നിട്ടും നീ മുട്ടി വിളിപ്പൂ
കൊട്ടിയടച്ച വാതിലതില്‍
മുട്ടിയാല്‍ തുറക്കുമെന്ന തത്വ
വിചാരം മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നു
കടന്നു വരൂ വിഘ്നങ്ങളില്ലാ
സര്‍വ്വതന്ത്രസ്വതന്ത്രയായി
അടഞ്ഞു കിടക്കും വാതിലിനെ
വിസ്മരിക്കൂയതു നരകവാതായനം
കാലം കുതിക്കുന്ന കുതിരക്കുള -
മ്പൊച്ചയ്ക്കൊപ്പമെന്‍ കാതില്‍
ചേക്കേറുന്നു, നീ മുട്ടി വിളിക്കുന്ന
ക്ഷീണ ശബ്ദമതു ദൈന്യം
പോകുന്നു പോകുന്നു ഋതുക്കള്‍
കുറയുന്നു ജീവിതയാത്ര തന്നകലം
കുറയുന്നു ജീവിതയാത്ര തന്നകലം
കാത്തിരിപ്പിന്‍ ദൈര്‍ഘ്യമേറുന്നു
കാത്തുനില്പൂ നീയടഞ്ഞ വാതില്ക്കല്‍
എന്നസ്ഥി പഞ്ജരത്തിന്റെ കൂടെ
അടയാത്ത വാതിലിതു കാത്തിരിപ്പൂ .
